اى پيكرت به كوفه ، سر انورت به شام * كم نيست دردهاى تو ، گرييم بر كدام ؟ بر بىكس ايستادن تو پيش روى خصم ؟ * يا بر خروش پردگيان تو در خيام ؟ اين تعزيت به كعبه بگوييم يا حطيم ؟ * زين داورى به ركن بناليم يا مقام ؟ * * * فاش از فلك بدان تن بىسر گريستى * زان روز تا به دامن محشر گريستى ز اشك ستاره ديده‌ى گردون تهى شدى * به روى به قدر زخم تنش گر گريستى كشتند وَ لافشان ز مسلمانى ! اى دريغ * آن را كه از غمش دل كافر گريستى چندان گريستى كه فتادى ز پاى و باز * يادش چو زان سرآمدى ، از سر گريستى * * * به هر قدم كه سوى كارزار بر مىداشت * نظر به جانب اطفال دربه‌در مىداشت گهى به شوق وصال و گهى به درد فراق * وراى خوف و رجا حالتى دگر مىداشت نبود مانع راهش مگر حريم رسول * كز آنچه بر سر ايشان رود خبر مىداشت چه ذوق بود به جام شهادتش كه ز شوق * كشيد جام و به جام دگر نظر مىداشت